Eén van de eerste stappen in het ontwikkelen van een game is concept art, het maken ervan is niet voor de poes en dus zitten er enkele serieuze artiesten in dit curieuze vak. Concept art is soms beter dan de game zelf, dus vooral ook de moeite waard om er iets over te lezen. In het volgende artikeltje probeer ik op een wat ruwe manier de geschiedenis ervan te schetsen, gratis en voor niets.

Het is allemaal begonnen bij onze grootorige vriend Mickey Mouse, zijn geestelijke vader Walt Disney heeft hele regenwouden aan papier verspild eer het definitieve design op zijn blad stond. Dit was een grote mijlpaal in de geschiedenis van concept art, maar hierin zijn we natuurlijk niet geïnteresseerd het draait ons ten slotte om de games.

Toen er in de jaren zeventig en vooral tachtig, grote hordes puisterige pubers samentroepten in de arcadehalle, was er altijd een oorlog aan de gang tussen de arcadebakken om zo populair mogelijk over te komen. Om je eigen game aantrekkelijk te maken, diende je een zo interessant mogelijke kast te hebben, dus ook hier werd de art enorm belangrijk. Iedereen herinnert zich Space Invaders, de game was zeer primitief. Maar de bakken zelf zagen er heel erg leuk uit en nodigden die puber uit om zijn geld erin te steken en te beginnen ownen.


Ongeveer rond diezelfde tijd was er ook de opkomst van thuisconsoles. De oudere gamers onder ons zullen zich nog wel de doosjes van Atari herinneren waarop altijd een vette afbeelding stond. Maar wanneer de cassette in je Atari 2600 gepropt was, verschenen er enkele gekleurde pixels op je scherm die je met behulp van heel wat fantasie kon vergelijken met de cover. Tot op vandaag is er concept art te vinden op de doosjes van games, hoewel het verschil in wat er op het doosje getoond wordt en wat je krijgt god zij dank heel wat geminderd is.

Ondertussen bloeide de game industrie ook in Japan. Sprites werden gedetailleerder en de karakters meer herkenbaar. Dus hoe interessanter je het ontwerp kon maken, hoe beter je game zou verkopen. Pioniers zoals Shigeru Miyamoto zagen dit in en begonnen zelf wat concept art te tekenen voor succesgames zoals Donkey Kong. Waarschijnlijk één van de beste beslissingen in zijn leven aangezien hij nog steeds poen schept dankzij deze franchise. Maar Mario en Donkey Kong waren niet alleen, ook ons aller geliefde blauwe egeltje kreeg zijn eerste tekeningetjes.


In de jaren negentig kende de populariteit van concept art een echte boom, games als Final Fantasy, Chrono Trigger, en Metroid Prime waren stuk voor stuk complexe spellen die je niet zomaar uit je duim zuigt. Dus zetten de ontwikkelaars de artiesten als slaafjes aan het werk om aan de lopende band tekeningen te maken, van de karakters, de omgevingen en items. Rond deze tijd werd vooral nog met het goeie ouwe potlood gewerkt en andere traditionele technieken. In Japan viel het op dat hun anime cultuur een grote rol speelde in hun designs, dit schemerde ook door naar de uiteindelijke games. Iets dat ervoor zorgde dat de Oosterse games opvallend verschillend waren en zijn in vergelijking met de Westerse.

Dit waren allemaal voorbeelden van die gekke Japanners, maar hier in het westen zaten we ook niet stil. Wij genoten in de jaren negentig van toppers als Duke Nukem en Doom. Ook hiervoor werden al retestrakke tekeningen en storyboards gemaakt.

In deze periode kenden er ook enkele concept artists hun grote doorbraak. Chuck Jones, de concept artist van Duke Nukem, schept nu nog steeds bakken geld, hij heeft de concept art gedaan voor veel games van Valve. Maar ook in Japan rezen er enkele gevestigde waarden zoals: Tetsuya Nomura. Hij heeft meegewerkt aan heel wat games van Square Enix en draait nog steeds mee in de game-industrie.


Een bijgevolg van concept art is dat er ook een hele hoop merchandising mogelijkheden bijkomen. Een belangrijk onderdeel hiervan zijn de beeldverhalen gebaseerd op populaire games. Een goed voorbeeld is uitgever Udon, deze heeft al heel wat comics gemaakt van populaire fighters, Stuk voor stuk schitterend getekend. En dat trok natuurlijk de aandacht van Street Fighter uitgever Capcom. Zij hebben Udon de eer gegeven om een remake te maken van hun meest succesvolle game. De tekenaars gingen als een bende overgemotiveerde ADHD'ers aan het werk en dit resulteerde in Street Fighter II: Ultimate HD Remix. Die nu te downloaden is op verschillende platformen.

En om af te sluiten nog een voorbeeld uit het land van kaas en tulpen zelf, Remco Troost, hij werkt bij Skymonkey Studio's in België. Die gast schudt rondborstige babes en barbaars gespuis uit zijn vingers alsof hij nooit iets anders heeft gedaan, de geïnteresseerden kunnen zijn schetsboek checken. Een mooiere afsluiter kan je zelf toch niet bedenken?

Natuurlijk zijn er heel wat fantastische artiesten niet genoemd in dit artikel, en om die allemaal te bespreken heb ik gewoon niet genoeg tijd in één leven. Als je zelf nog artiesten kent die zeker het vernoemen waard zijn kan je die gerust hieronder posten.